به نام خدا

 

زبان فارسی يکی از شاخه های

 

زبان هند و اروپايي است که سه

 

دوره ی جداگانه را پشت سر

 

گذاشته است :

 

1-فارسی باستان2-فارسی

 

ميانه(پهلوی)3-فارسی دری(نو) ؛

 

پس از ورود اسلام به ايران، زبان

 

پهلوی در مسير تکاملی خود به صورت

 

فارسی امروز درآمد وبه همين دليل

 

از حيث واژگان و ترکيب به حدی

 

به زبان پهلوی نزديک است که

 

وقتی بيشتر واژه های پارسی ميانه

 

را واج نويسی می کنيم معنای آنها

 

برای مردم امروز ما روشن وقابل

 

فهم می باشدمثل واژه های :

 

درشتک،اسپ،آفتاپ،گيهان، آيينگ

 

و……به هر حال زبان فارسی از

 

اوايل قرن چهارم .ه.ق به عنوان

 

زبان رسمی وملی ايران جانشين ديگر

 

زبانهای رايج آن زمان مثل زبانهای

 

پارتی، سکايي، خوارزمی، سغدی،

 

بلخی و غيره شد و از آن به بعدبه

عنوان زبان دوم جهان اسلام

 

بسياری از آثار علمی و ادبی و

 

 

 

عرفانی را به جهانيان عرضه نموده است.

 

با همه قدمتی که زبان فارسي

 

 

داردوتحول آن که  هزار سال از

 

ديگر زبانهای هند و اروپايي مثل

 

فرانسوی جلوتر است، هنوز

 

متاسفانه واژه های آن شناسنامه

 

مخصوص به خود ندارند و ما هنوز

 

ريشه بسياری از واژه هايمان را

 

نمی دانيم زيرا اسناد کافی از

 

تاريخ کهن آن در اختيار نداريم.

 

وقتی که وضعيت زبان معيار ما

 

اينکونه نامشخص باشد براستی

 

وضعيت گويشهای آن چگونه خواهد

 

بود؟

گويش بهبهانی که در باور عامه ی

 

گويندکان مردم خطه خود، زبان

 

ملايکه خوانده می شود، گونه ای

 

از زبان فارسی ميانه(پهلوی)است

 

واز لحاظ مخاطب و محدوده جغرافيايي

 

بسيار محدود و معدود است و همين

 

مساله بزرگترين خطری است که آن

 

را تحديد می کند. متاسفانه تا

 

کنون هيچ زبان شناس برجسته ای

 

در باره ی ماهيت اين گويش تحقيق

 

جامع و کاملي انجام نداده است

 

وهيچ کتاب مستقلي درباره ی واژه

 

ها وتحولات و ويژگی های آن نوشته

 

نشده است حتا دکتر محمد معين، که

 

در مقدمه فرهنگ برهان قاطع به

 

صد وپنجاه و شش گويش مختلف

 

اشاره دارد در خوزستان فقط دو

 

لهجه شوشتری ودزفولی را نام می

 

برد و هيچ نامی  از گويش

 

بهبهانی نياورده است !

 

به هر حال جای تحقيق ومطالعه

 

درباره ی اين گويش شيرين باقی

 

است ،گويشی که آثار ادبی

 

ماندگاری از سخن سنجان بزرگی

 

چون ميرزا مهدی، ميرزا شوقی

 

بهبهانی، ميرزا محمد حسن منجم

 

باشی، ملا حامد بهبهانی و قدسی

 

بهبهانی که از گذشته ازآن باقی

 

مانده و امروزه نيز شاعران

 

نکته سنجی چون سيد محمد سيد ،

 

فرج ا... پيکار،  حمد ا...رجايي

 

بهبهانی و... اشعار زيبايي با آن

 

سروده اند.

مجموعه ای که پيش روی شماست جانِ

 

سروده های زيبا و دلنوازی است

 

از شاعری جوان اما توانا که

 

باوجود اشراف کامل به گويش محلی

 

وزبان مادری خود، تلاش کرده است

 

که به " زبان امروز" مردم اين

 

خطه شعر بگويد و اگر واژه های

 

کهن تر محلی دراشعار او ديده نمی

 

شود، از اين جهت است که دکتر

 

بهرام دادمهر(باوی)از آن شاعران

 

متعهد و دل آگاهی است که" فرزند

 

زمان خويش" است واشعار فارسی و

 

محلی او، هم از حيث مضمون وهم از

 

حيث واژگان، امروزی است.هرچند

 

قالب اصلی او غزل است، مثنوی و

 

دوبيتی را زيبا و شيرين می

 

سرايد.مضمون اشعار او از احساس

 

لطيف وعاطفه سرشار است. عشق

 

،محبت،وفاداری، قدرشناسی و

 

عاطفه، اصلی ترين مفاهيمی است

 

که در اشعار اين دفتر به آنها

 

اشاره شده است. يعنی همان

 

موضوعاتی که لازمه ی زندگی

 

امروز وفردای هر جامعه ای است.

 

دکتر بهرام دادمهر(باوی)ازمعدود

 

شاعرانی است که به زبان محلی

 

خود ياد شهدا وايثارگريهای

 

رزمندگان راگرامی داشته است.

 

تشبيهات، استعاره ها، کنايه

 

هاوتعبيرات زيبايي که در بيت بيت

 

اشعار اين مجموعه به چشم می خورد

 

بيانگر قريحه سرشار وذوق فياض

 

سراينده آنهاست.توفيق روزافزون

 

را برای اين شاعر صميمی آرزو

 

می كنم

 

بهبهان-خيرا... محمديان