شعر بهبهاني

مْهَم عاشْقيَم

من هم عاشقم

چِت گمون کِرده ؟ پِ مِی مْ  هرچه باداباديم

Chet-gemoon-kerde-pe-mey-m-harche-bàdàbàdiyam

تا قيومت  پُي  تْ  و عشقِت  سْخُم  وِيساديَم

Tà-qioomat-poy-t-vo-eshqet-skhom-veisàdiam

چه خيال كرده اي؟من اختيار دلم را به دنيا نميسپارم و تا قيامت پاي تو وعشقت خواهم ايستاد

اَي ت ليلييَ  ت شيرينَ  مرامت  عاشقين

ay-t-leiliya-t-shirina-meràmet-àshqin

دين مَمْ عشقِن، مْهَم مجنون، مهم فرهاديَم

Dine-mam-esqhen-mham-majnoon-mham-farhàdiam

اگر تو خودت را ليلي و شيرين ميداني دين ومرام من هم عشق است دو من هم مثل مجنون و فرهاد هستم

اَ او روزي ك كِمون چشمْتِي کُوَ وم گْرُ

a-o-roozi-ke-kemoon-cheshmtey-kovam-gro

ديم  تيزي  تير مِرزِنگِت  اَ  پا  اُفتاديَم

Dim-tizi-tir-merzenget-a-pà-oftàdiam

از همان روزي كه كمان چشمهايت مرا نشانه گرفت هنوز هم با همان تير رها شده (نگاهت) از پا افتاده ام

ناخوشيرِنْدي  تموم  گِشت و جونم ا َغِمت

Nàkhoushirendi-temoom-gesht-o-joonam-a-ghemet

درد  بي  درمون عشق  تِي سر  جا  ناديَم

Darde-bi-darmoone-eshq-tey-sre-jà-nàdiam

تمام تن وروح و روانم از غم تو بيمار واست و درد بي درمان عشقت مرا به بستر بيماري اتداخته است

چشم  پُلفِسِّيْ اَ بي خُووي بچ ا َغم سفيد

Cheshme-polfessey-a-bi-khovi-boch-a-gham-sefid

ي شِگِردونِي دل صافين ك عِشقِي داديَم

Ye-shegerdooney-dle-sàfin-k-eshqey-dàdiam

مزد دل صاف و ساده ي من همين چشمهاي پف كرده از بي خوابي وموهاي سفيد شده اي است كه عشق آنها را به من داده است

بار عشقت  بار سنگيني، كِمَر  دُلّا كني

Bàr-eshqet-bàre-sangini-kemar-dollà-koni

مِي  نِمْبينَه  ك زير بار عشقت  زاديَم؟

Mey-nemebina-k-zire-bàr-eshqet-zàdiam

بار عشقت بار سنگيني است كه كمر را خم ميكند مگر مرا نمي بيني كه زير بار عشقت مثل زنهاي زا يمان كرده گوشه اي افتاده ام