واگشت اَمِيْ، اُمو دْگه كاريش اَ ما نِبي
تْ كُنج قَلبشِيْ دْگه يَ جِيْ سْ ما نِبي
مِثِّ غريبه ها كْ اَ تَنگارمُ گذشت
هوش و حواسْشِيْ اَ مْن مُفتِلا نِبي
ريش مِثّ عاشقا دْگه زَردي ا َتويْ نبي
اِ خين سرخ دل كف دِسايْ حنا نِبي
ما بِين لُووْشِي دْگه يَ لو خِنِيْ نبِي
اَ عشق و عاشقيش دگه هَم اِيْتنا نِبي
چِشمِيْ مريضمَمْ اَ تْ چشمايْ نِوَرْگرُ
اِنگُر تْ چشمْشَم دْگه اصلاً حيا نِبي
يَهوم هَوِيْ گدا، مه، خُم اِندَخ اَ زير پايْ
يَ گُمب غيرتي تْ رِگِيْ اي نِدا نِبي؟
گفتم بْيَ يْ جون مه سوغاتمِن ، بِسِن ؟
گُفتِيْ جونم نِچي خِش وخاصِي يِ وا نِبي
بهرام دادمهر........
+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم اردیبهشت 1385ساعت 3:26 بعد از ظهر  توسط دكتر بهرام دادمهر
|
