كُرْ كُليتِيْسَنْ زمِسونْدي وُ سَرمُيْ چارِ چار
نِمدنَم چِرْتِیْ نِمی دِربی وُ نَيْمی بی بْهار؟
بَشْکی هِیْ کِرمُ قونوتْ دَسامُ خُشکِکولِبی
پِ چگَه دَسامُ قُلفِمْبو تْ دَسِيْ گرم يار
کُربونِ چشمات ، بْيو روزامُ اَ فتُوفی بْکُ
سِيل کُ غُمچِِی يَخ اُوِختِه ا َدرخت روزگار
مِثّ صَرِيْ اُ نِديتِه قاشْ قاشي قلب ما
ِمثّ اُر دَس ودل واز زْمِسو ريش بْبار
ريتْ نِواگَردَن وِشِیْ دل تا هَویْ گُل وازِبو
قلب ما زَردی پُوييزِنْ لُوخِنَتْ باد بهار
صَبر تْ صبر خدانْ کْ طُقِّتِیْ قَد خوشِن
طُقِّت َايّوب مْ نی وعُمر پِيْشيشتِیْ تْ غار
تْ اي فصلَ كْ رِگ غيرت و مَردي يَخ زْدِه
يا علی يارِی کْمِنْ وسيصد وسيزَّه سْوار
...............................بهرام دادمهر...
شعر بالا دلگویه ای دلخاسته از دلشکسته ای دلخسته
در فراق دلمرهمی که همه دلناخوشیهارا درمان خواخد کرد
